Osmanlı Toplumunda Aidiyetlik Duygusuna Bir Örnek: Ahmet Rüstem (Alfred Bilinski) Bey
Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, cilt.19, sa.1, ss.169-184, 2009 (TRDizin)
- Yayın Türü: Makale / Tam Makale
- Cilt numarası: 19 Sayı: 1
- Basım Tarihi: 2009
- Dergi Adı: Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi
- Derginin Tarandığı İndeksler: TR DİZİN (ULAKBİM)
- Sayfa Sayıları: ss.169-184
- Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
Osmanlı Devleti içerisinde değişik din ve ırka mensup birçok insan yüzyıllar boyunca barış içerisinde yaşamışlardır. Bu barış şu an bile dünya toplumlarına örnek olacak niteliktedir. Fakat Osmanlı’nın zayıflamaya başlaması, adeta fırsat bekleyen Avrupa devletlerinin siyasi beklentileri sebebiyle yaptıkları faaliyetler bu sosyal barışı olumsuz yönde etkilemiştir. Bu devletler amaçları için azınlıkları bir araç olarak kullanmışlardır. Fransız ihtilali ile yayılan milliyetçilik akımı da yine Avrupalılar tarafından Osmanlı Devleti’nin parçalamak için kullanılmıştır. Bu dış müdahaleler, yüzyıllardır huzur içinde yaşayan Osmanlı toplumunu olduğu gibi, kendi toplumları içerisindeki huzurlarını da olumsuz etkilemiştir. Bütün bu müdahalelere rağmen Osmanlı toplumuna karşı sorumluluklarını bilen birçok azınlık mensubu insanda mevcuttu. Şüphesiz bu sorumluluk “aidiyetlik” duygusuydu. Bu çalışmamızda Ahmet Rüstem Bey’in şahsında bu duygunun nasıl bir vatan sevgisine dönüştüğünün sadece bir örneğini vermeye çalıştık.
Numerous people belonging to different religions and races had lived in peace within the Ottoman community for centuries. This peace was likely to be a good example even for the today’s commuties of the world. However after the Ottoman State started to weaken, this social peace had been affected negatively by the political activities of the European States that were anticipating for such an environment. These states had utilized the minorities within the Ottoman State as medium. Also the notion of nationalism became widespread after the French Revolution had been disposed by the European States in order to dismember the Ottomans. These intruders not only demolished the long lasted peace environment among Ottomans but also the serenity within their own societies. In spite of all these interventions there were many minority members that had carried out their responsibilities for Ottoman Society. Definitely this sense of responsibility was because of the “state of belonging”. In this study we just tried to examplify how this belongingness had turned into a patrotism for Mr. Ahmet Rustem.