Akademik Veri Yönetim Sistemi
Kulak Burun Boğaz Uygulamaları, cilt.14, sa.1, ss.14-20, 2026 (TRDizin)
Amaç: Bu çalışmada, düşük ve yüksek frekanslı işitme kaybı olan hastalarda mizofoni, hiperakuzi ve tinnitusun sıklığı ve şiddeti standart anketler kullanılarak değerlendirildi. Hastalar ve Yöntemler: 01.05.2025-31.08.2025 tarihleri arasında yapılan bu kesitsel çalışmaya, işitme kaybı türüne göre düşük, yüksek veya mikst gruba ayrılan 100 hasta (52 erkek, 48 kadın; ort. yaş 62.5±13.8 yıl; dağılım 14-95 yıl) dahil edildi. Mizofoni, Mizofoni Anketi (MISO); hiperakuzi, Hiperakuzi Ölçeği; tinnitus ise standart bir tinnitus anketi ile değerlendirildi. İşitme kaybı tipi ile semptom şiddeti arasındaki ilişkiler ki-kare testi, Monte Carlo simülasyonları, Cramér’s V istatistiği ve lojistik regresyon analizleriyle incelendi. Etki büyüklükleri bootstrap yöntemleriyle hesaplandı. Bulgular: İşitsel hassasiyet bozuklukları arasında tinnitus, frekans spesifik işitme kaybı ile anlamlı ilişki gösterdi (p<0.05). Buna karşılık mizofoni ve hiperakuzi açısından istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı. Frekans kaybının mizofoni, hiperakuzi ve tinnitus ile anlamlı düzeyde ilişkili olduğu belirlendi (Cramér’s V=0.61–0.73, permütasyon p<0.001). Cinsiyet, bağımsız olarak hiperakuzi ile ilişkili bulundu (OR≈3, p=0.046). Mizofoni ve hiperakuzi şiddeti arasında orta düzeyde pozitif ilişki saptandı (Spearman ρ=0.29, p=0.01). Yaş ve cinsiyete göre yapılan alt grup analizlerinde benzer eğilimler gözlendi. Sonuç: Frekans-spesifik işitme kaybı olan bireylerde tinnitus sıklığı yüksektir ve bu durum işitme cihazı öncesi bireyselleştirilmiş değerlendirme ihtiyacını vurgulamaktadır. Mizofoni ve hiperakuzi sık görülse de odyometrik paternlerle anlamlı bir ilişkileri saptanmamıştır. Anahtar sözcükler: Frekans-spesifik işitme kaybı, işitme kaybı, hiperakuzi, mizofoni, tinnitus.